Blog Henk50 over: Miljoenen bubbels aan kleine waarheden.

Vroeger had je een aantal landelijke en een aantal regionale dagbladen. En je had een beperkt aantal zenders op televisie. Het waren de kavels waarin de opinie in Nederland zo ongeveer verdeeld was. Meer smaken waren er (bijna) niet. Peter Pomerantsev, ooit werkzaam voor de Russische televisie, is tegenwoordig leidinggevende voor het Britse onderzoeksbureau Arena. […]

Miljoenen bubbels aan kleine waarheden

Eten

Gezellig uit eten geweest. Het was haast net als vroeger op zondag bij mijn oma .

Allemaal hetzelfde eten. Soep vooraf.Toetje toe. Zelf opscheppen uit mooie schalen.

Het leuke was ook dat de ruimte vroeger een klein schooltje was geweest. Dat kon je nog zien aan de klaslokalen en de kleine wc ‘tjes.

Op de site staat: “sinds eind 2015 is de Maargies Hoeve de trotse eigenaar van de oude dorpsschool op Kallenkote waar ook Hedy, Lotte en Gerbert leerden lezen en schrijven. In 2014 sloot deze school haar deuren en op 19 november 2016 is het gebouw opnieuw geopend als ‘Maargies Kooklokaal’, een eetgelegenheid van en voor mensen met een beperking en voor iedereen die het gezellig vindt een hapje mee te eten. Een van de twee lokalen is omgebouwd tot professionele horecakeuken, twee andere lokalen tot restaurant met plek voor zo’n 35 mensen aan zelf getimmerde houten tafels. De ruimtes zijn sfeervol ingericht met o.a. een houtkachel”

Aanschuiven kan op woensdag en vrijdag.

https://www.maargieshoeve.nl/het-maargies-kooklokaal/

Luchten

Even iets luchtigs. Luchten.

Altijd anders en altijd nieuw.

Natuur

Bij mij in de buurt is een wolf gesignaleerd. Niet alleen gesignaleerd, hij/zij had ook sporen nagelaten .

Lammetjes zijn aangevallen en er is zelfs een koe met verwondingen.

Mijn huisje is gelukkig van steen en niet van hout. Maar dieren in de wei krijgen het moeilijk hoe hoog een hek ook is.

(Er komt trouwens ook een bioscoopfilm aan over de wolf : https://youtu.be/YOkPspMfPpQ)

Andalusië

Nog aan het nagenieten van een prachtige rondreis door Andalusië.

Schooljaar

Het schooljaar van de inburgeringslessen is vandaag afgesloten met een bezoek aan Giethoorn.

Ik ken Giethoorn al heel lang. Als kind ging ik er naartoe met een schoolreis. (“allemaal in de bus liggen jongens, dan denken je ouders dat jullie in Giethoorn zijn gebleven”)

Ik heb er gewerkt. Woon er vlakbij.

En nu was ik een beetje een toerist.

Een leuke dag !😊

Taal(tje)

Gisteravond heb ik mijn “inner child’ een plezier gedaan en de nieuwste Minions film bezocht.

We waren uiteraard de oudste bezoekers van de film. Er waren veel 12 tot 15 jarigen in de zaal die enthousiast meeleefden. Aan het eind werd er zelfs geklapt.

“Hoe Gru een superschurk werd’. Met de Minions als trouwe helpers.

Later las ik een erg leuke recensie in de krant. Die wil ik graag delen. https://www.nrc.nl/nieuws/2022/06/28/waarom-kleine-gele-grootogige-minions-zo-leuk-zijn-a4134867.

Het taaltje van de minions heeft ook nog een andere achtergrond vertelt Paul Steenhuis in onderstaand citaat:

“Bij Minions-ruzies is een bijzondere rol weggelegd voor de Nederlandse taal. Het gewone onzintaaltje dat ze spreken is een mengsel van onder meer Spaans, Italiaans en Engels, zoals in de zegswijzen ‘Banana!’ en ‘Tu le bella comme la papaya.’

Maar als ze ruziën gebruiken de Minions dreigende Nederlandse keelklanken”

De inspreker van de Minions , Coffin is zoon van een Franse diplomaat en Indonesische moeder, en hij weet hoe dreigend het Nederlands kan klinken. Veel keelklanken en ggg’s.Een draadje naar het moeizame Nederlandse koloniale verleden.

Naschrift: het is een trend aan het worden om in pak naar deze film te gaan. Het viel me wel op dat er een aantal jongeren in pak waren. Maar dat had dus een reden.:)

https://www.nrc.nl/nieuws/2022/07/08/jongens-in-pak-zetten-de-britse-bioscoopzaal-op-zijn-kop-wat-gaat-daar-achter-schuil-a4135956

Tijdopname

Deze week was de sterfdag van mijn vader. Ook zouden mijn ouders deze week jarig zijn geweest. Een gedicht.

C.O. Jellema (1936 – 2003) – Tijdopname

Tijdopname

Op ’t gras vannacht zag ik mijn ouders zitten,
luchtig gekleed in voorjaarsochtendlicht;
‘k herkende hen eerst niet aan hun gezicht
maar aan hun houding, als vanouds in witte

tuinstoelen naast elkaar, hun blik gericht
verwelkomend op mij; ik kwam niet nader,
dronk het beeld in, het beeld van moeder, vader,
en achter mij groeide de toekomst dicht.

Die tuin nu wandelpark, het huis kantoor,
niets weet mij daar nog, de voetstap van vreemden
wiste door jaren heen van ons elk spoor.

En toch vannacht dat grasveld, zij daardoor
nog op hun vaste plek, nog geen ontheemden,
en wie ik werd ging in hun blik teloor.

(Uit: Gedichten, oden, sonnetten. Querido )

Een “footprint”

Een ecologische voetafdruk: Het feit dat ik leef zorgt er al voor dat ik de wereld vervuil. Niet om te somberen, maar zo is het eigenlijk wel.

Er moet echt geconsuminderd worden, maar het is soms zo moeilijk. ( zie ook https://www.nrc.nl/nieuws/2022/06/21/stikstofreductie-vraagt-om-een-radicaal-ander-leefpatroon-a4134143) Er zijn geen eenvoudige antwoorden.

Ik heb een (weliswaar zuinige) auto (uitlaatgassen) en fiets redelijk veel. Soms fiets ik electrisch (batterijen, kinderarbeid)

Wasmachine, een mini-afwasmachine en een droger (electra) Douche wel eens te lang. (gas, electra) Tja.

Nu heb ik een vliegreis geboekt. In mijn hele leven, en dat is nu al een paar jaartjes, heb ik drie keer gevlogen. Dit wordt de vierde keer. Een licht schuldgevoel bekruipt mij. Maar ik heb er wel erg veel zin in….